පෝයට කෙටියෙන්...

ඔන්න ඒ කාලේ..ඒ කාලේ කිව්වේ ඉතිං අපේ බුදු රජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටිය කාලයේ තමා.. ඉතිං ආන්න ඒ කාලයේ සැවැත් නුවර හිටියා එක්තරා උපාසකයෙක්..උන්නැහේගේ නම තමා "අතුල". ඉතිං මේ අතුල උපාසකටත් ඔය දැන් කාලේ සමහර උපාසක වරුන්ට වගේ හිටියා ගෝල බාලයෝ පිරිසකුත්..එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක්නං නෙවෙයි පන්සීයයක් විතර පිරිස හිටියා කියලයි කියවෙන්නේ..

ඉතිං මේ අතුල උපාසක උන්නැහේ තමුන්ගේ පිරිසත් එක්කගෙන දවසක්දා යනවා බණ අහන්න කියලා හිතං හාමුදුරුනමක් හොයාගෙන..ආන්න එහෙම යද්දි මේ කට්ටියට හම්බ වෙනවා "රේවත" හාමුදුරුවෝ කියලා හාමුදුරුකෙනෙක්... ඒත් ඉතිං ඒ වෙනකොට උන්වහන්සේ දවමල දානය එහෙම වළඳලා ටිකක් විවේක පාඩුවේ හිටිය වේලාව.. ඒ හින්දා බණ කියන්න ගියේ නැහැ... ඕනං ඉතිං අතුල උපාසකටයි ගෝලයෝ පිරිසටයි ටිකක් කේන්ති ගොහින් යනවා තව හාමුදුරුකෙනෙක් හම්බ වෙන්ට...

අන්න මේ පාර නං හම්බ වෙනවා ඒකට හරියන කෙනෙක්..ඒ තමා "සැරියුත් මහ තෙරුණ්නාන්සේ". ආයේ ඉතිං මොනවද දම් සෙනවි තනතුර දැරුව "සැරියුත් හාමුදුරුවෝ" බොහෝම දීර්ඝ ලෙසින් දහම් කාරණා පැහැදිලි කොරලා බොහෝම දිග බණක් කිව්වා... ඉතිං දැන් මොකදෑ උනේ..?

අතුල උපාසකටයි ගෝලයොන්ටයි ඒක දිග වැඩි බණක්...උන්නැහේලා බණ අහවර උනාම "ඒකනං බොහෝම හොඳ බණක් තමා..හැබැයි ඉතිං අපිට වඩා දැන උගත් සිහි කල්පනාව තියෙන අයට තමා ඒක හොඳ" කියලා එතැනිනුත් පිටත් වෙලා ගියා...ඔන්න මෙදා පාර උන්නඅහේලට හම්බ වෙන්නේ ධර්මභාණ්ඩාගාරික ධූරන්ධර "ආනන්ඳ හිමියන්". හරිනේ ඔන්න දැන් ඇහුවා ආනන්ඳ හිමියන්ගේ බණකුත්.. ආනන්ඳ හිමියන් කිව්වමත් එසේ මෙසේ වැඩ කොටසක් පැවරුණ කෙනෙක්යෑ.. බුදු හාමුදුරුවන්ගේ උපස්ථාන කටයුතුයි..තව එතැනින් ගියාම බුදු හාමුදුරුවන්ගේ නිය‍මයෙන් ඔය වැඩි හරියක් රජ මාළිඟාවල සිටු ගෙවල්වල ඇත්තටන්ට නිතර බණ කියන්න පැවරුණ කෙනෙක්‍ නෙව.. ඉතිං උන්වහන්සේ වෙලාවේ හැටියට ගැලපෙන ආකාරයෙන් කෙටියෙන් බණක් කියන්ට යෙදුණා...

දැන් මොකදෑ වෙන්නේ.. අතුල උපාසකයි ගෝලයෝ පිරිසයි සෑහීමකට පත් උනාද..? නැහැනේ... ඇයි මෙදා පාර මොකක්ද අවුල.. ඔව් මේ බණ උන්නැහේලට කෙටි වැඩියි...

අන්තිමට මේ බණ චාරිකාව අවසන් කරලා උන්නැහේලා යනවා බුදු හාමුදුරුවන්ව මුණ ගැහෙන්ට කියලා.. ඒ ගෙහුන් නිකං හිටියේ නැහැ.. කිව්වා විස්තරේ...

"ඕං බලන්ට භාග්‍යවතුන් වහන්ස මමයි මේ මගේ ගෝල පිරිසයි අද මේ බණ ටිකක් අහන්ට කියලා හිතලා බැස්සා පාරට..මුලින්ම අපි ගියා රේවත හාමුදුරුවෝ මුණ ගැහෙන්ට..කෝ උන්නාන්සේ මොන බණක්වත් කිව්වේ නැහැනේ... ඒ පාර  අපි ගියා සැරියුත් හාමුදුරුවන් ගාවට.. හප්පා එහෙමත් දිග බණක්..අපිට තේරුං ගතෑකිද ඔව්වා... ඔයිට වඩා ටිකක් කෙටි කරලා කිව්වනං මොනවා වෙනවද..? ඒ පාර අපි ගියා ආනන්ඳ හාමුදුරුවෝ හම්බුවෙන්ට.. උන්නාන්සෙට මොන හදිසියක්ද මංදා බොහෝම කෙටියෙන් බණ අහවර කලා.. තව ටිකක් දිගට කිව්වනං කොයි තරං අපූරුද..? ඔන්න බලන්න අපිට අද බණ අහන්න ගිහින් වෙච්ච දේ.."

අන්න ඒ වෙලේ බුදු හාමුදුරුවෝ දේශනා කරනවා මෙන්න මෙහෙම...

"පොරාණ මේතං අතුල

නේතං අජ්ජතනාමිව

නින්දන්ති තුණ්හීමාසීනං

නින්දන්ති බහු භාණීනං

මිතභාණී නම්පි නින්දන්ති

නත්ථී ලෝකේ අනින්දිතෝ"

"න චාහු න ච භවිස්සතී

න චෙතරහි විජ්ජති

ඒකන්තං නින්දිතෝ පෝසෝ

ඒකන්තං වා පසංසිතෝ"

කියලා..ඔකේ තේරුම කෙටියෙන් ගත්තොත් 

"ඔය නින්දා කිරීමයි ප්‍රසංශා කිරීමයි යන දෙකම අතීතයේ ඉඳන් පැවත එන්නක්.අද ඊයෙක පටන් ගත්ත දෙයක් නෙවෙයි.ඒ වගේමයි ලෝකේ නින්දා නොලබන කෙනෙකුත් නැත.කතා නොකරන කෙනාටත් නින්දා කරනවා..වැඩියෙන් කතා කලත් නින්දා කරනවා..ටිකක් කතා කලත් නින්දා කරනවා..එහෙම වෙද්දී කොහොම කලත් නින්දා නොලබන කෙනෙක් මේ ලොකේ නැත. ඒ වගේමයි අතීතයේවත්  අනාගතයේදීවත්  අදවත් නින්දාවටම හෝ ප්‍රසංසාවටම  හෝ භාජනය වෙච්ච කිසිවකුත් නැත.. ඔය දෙකම..එනම් නින්දාව හා ප්‍රසංසාව යන කාරණා දෙකම අපි හැමෝටම විඳින්න වෙන දේවල්"යන්නයි...

ආන්න ඒ ටික අතුල උපාසකට කියා දීලා එයින් පස්සේ බුදු හාමුදුරුවෝ මෙන්න මේ ගාථා දෙකත් අතුල උපාසකට හා ගෝල පිරිසට කියා දෙනවා...

"යං චෙ විඤ්ඤෑ පසංසන්ති

අනු විච්ච සුවෙ සුවෙ

අච්ඡිද්ද  වුත්තිං මේධාවිං

පඤ්ඤා සීල සමාහිතං"

"නෙක්ඛං ජම්බොනදස්සේව

කො තං නින්දිතුමරහති

දෙ වා පි නං පසංසති

බ්‍රහ්මුනා පි පසංසිතො"

ඒ කියන්නේ...

"නුවණැති පුද්ගලයින් විසින් නිතර සිල් රැක්මෙහි යෙදෙන, සීලයෙහි අඩු පාඩු වන්නට ඉඩක් නොතබන්නා වූ සිල්වතුන්ව  නිරන්තරයෙන්ම සෑම කල්හිම ප්‍රසංසාවට ලක් කරති.එසේ පිරිසිදු රත්තරන් මෙන් වූ සිල්වතුන්ට නින්දා කරන්නේ කවුරුන්ද.. දෙවියන් හා බ්‍රහ්මයින්ද එසේ වූ සිල්වතුන්ව ප්‍රසංසාවට ලක් කරති."

ඔන්න ඔය ආදී වශයෙන් සීලයත්..එය රකිනා අයගේ වටිනාකමත් ගැන පැහැදිලි කරලා දීලා එවැනි අයට නින්දා කිරීම සුදුසු නොවන බව පහදා දීලා අපේ බුදු රජාණන් වහන්සේ තමන් වහන්සේගේ ධර්ම දේශනාව අහවර කරන්න යෙදුණා...