බ්ලොග් කාරයෙක් පොත් ලිව්වොත් මොකද වෙන්නේ..?

"ඔයා හරි අපූරුවට ලියනවනේ... බ්ලොග් ලිය ලිය ඉන්නෙම නැතිව ලියන්නකෝ පොතක්.."

ඔය කියමන කමෙන්ටු අතරින් මතු උන බ්ලොග් කාරයෝ කාරියෝ සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ඉන්නවා නෙව.. ඔච්චරම උසස් ආකාරයටම නොවුනත් මටත් දෙතුන් පාරක් ඔය කතාව අහන්න උනා.. ඒත් ඕක ඇත්තටම කරන්න පුළුවන් වැඩක්ද..?

ඔව් මොකද බැරි... බ්ලොග් එකක් ටික දවසක් හරි ලිව්ව කෙනෙකුට පොතක් ලියන්න බැරි වෙන එකක්නං නැති වෙයි..අළුතින්ම නොලිව්වත් තමුන් ලියාපු බ්ලොග් සටහන් ටිකක් තෝරාගෙන නැවත සකස් කර ගත්තාම ඒක කර ගන්න බැරියෑ..හැබැයි ඉතිං වියරණ දොස් එහෙමනං සෑහෙන්න හිටිවී.. ඒත් මොකද ඒවටනේ එව්වා දන්න කියන අය ඉන්නේ.. එහෙම කෙනෙකුගෙන් ආධාර උපකාර ලබාගෙන ඒ අඩුවත් සකස් කොර ගන්ට බැරියෑ... ඊ ළඟට මුද්‍රණය.. ප්‍රකාශනය වගේ කටයුතුත් මහ ඇණයක් උනාට උවමනාව ඇත්නං එව්වත් ගොඩ දාගන්න බැරි වෙන එකක් නැහැ... ඒත් ඊ ළඟට..?

ඔව් අලවිය...? ආන්න පුරස්නය...අර මුලින් ආරාධනා කරපු අයවත් පොත ලිව්වට පස්සේ  එයින් පිටපතක් ගනිවිද..? ඔතනදී තමා පොත් කෙරුවාව එපා වෙන්නේ... ආන්න ඒ වගේ වෙලාවට අර පොත් ලියන්ටය කියාපු උදවිය ගැන කන්ට කේන්තියක් උනත් එන්ට බැරි නැහැ... ඔය පොත් ප්‍රකාශනය අලවිය ගැන එහෙමටම දැනුමක් නැතත් මංතුමාට ලංකාවේ මිනිස්සු ගැන තරමක දැනුමක් තියෙන හින්දා ඔය වගේ දිරිගැන්වීම් වැඩි දෙයක් කල්පනා නොකර පොත් ලියන්ට හදන අයත් එක්ක විටින් විට ඔය කාරණා ගැන කතා බහ කොරලා තියෙනවා...

ලංකාවේ මං දන්න තරමින් පොතක් එළි දක්වන්න ක්‍රම දෙකක් තියෙනවා..එකක් තමා පළපුරුදු ප්‍රකාශකයකු හරහා...ඒත් කවදාවත් අහන්න නොලැබුන නමකින් ලියාපු පොතක් පල කරන්න ඉදිරිපත් වෙන ප්‍රකාශකයෝ එහෙමට නැහැ..කවුරු උනත් කැමතියෑ අවදානමක් ගන්ට... බ්ලොග් වල අපි කොයි තරං පස්ට ගගහා ලිව්වත් පොත් පත් කියවන බ්ලොග් නොකියවන පාඨකයින් අතර කීයෙන් කීදෙනාද අපි ගැන දන්නේ..? (අනාගතයේදී මේ තත්වය වෙනස් වෙයි..ඒත් දැනට ඇති තත්වයනං ඒ හැටිම යහපත් නැහැ කියන එකයි මගේ මතය) එහෙව් එකේ අපි ලියන පොතක් මුද්‍රණය කරලා ප්‍රකාශනය කරන්න කවුද එක පාරට ඉදිරිපත් වෙන්නේ... එහෙම බාරගත්තත් එයින් අපට ආර්ථිකමය අතින් ලොකු වාසියක් හිමි වෙයි කියලා හිතන්නත් අමාරුයි.. මූලික වශයෙන් අත්තිකාරමක් ලැබිලා එයින් පසුව විකිණෙන හැටියට ගානක් ලැබෙයි... එහෙමත් නැත්තම් එක පාරම සුළු මුදලකට පොතේ අයිතිය පවරා ගනී...

ඒ ක්‍රමේට නැතිනම් ඉතිං තව විදියකට තියෙන්නේ තමුන්ගේ අතේ මුදලින් මුද්‍රණය කරලා තමන්ම බෙදා හැරීම... ඒක මහන්සිය වැඩි වැඩක්... මුද්‍රණාල පස්සේ දුවණ්නයි.. නීතිමය වලංගු භාවය වෙනුවෙන් කටයුතු කරන්නයි.. රට පුරා ඇවිදින්නයි.. ණයට පොත් දාලා පස්සේ විඩෙන් විඩේ මුදල් එකතු කරන්න යන්නයි... කාටද ඒ තරමට කට්ටක් කන්න පුළුවන්... ඔය වගේ දේවල් හින්දා පොත් ලියන්න කියන පලියට ලියන්න ගියොත් ඒ කෙනා සෑහෙන අමාරුවක.. ඒත් ඉතිං පොඩි කාලේ ඉඳන් කියවන රුදාව තිබුන..පුළුවන් වෙච්ච කාලේ ඉඳන් අකුරු දෙක තුනක් පටලවගෙන ලියන කියන කාට උනත් තමුන්ගේ ලියමන් පොතක අච්චු අකුරු හරහා බලන්න තියෙන්නේ ලොකු ආසාවක් වග අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ...

ඉතිං ඒ අමාරුව ඉහට ගහලා පොත් ලියන්න තදියං වෙනවට වඩා ටිකක් ඒක කරන ආකාරය ගැන හිතලා මතලා අධ්‍යනය කරලා වැඩේට බහිනවනං කාටත් හොඳයි... මොකද අච්චු අකුරු වලින් තමුන්ගේ පොතක් ගහන්ට ඇති ආසාව ඉස්ට කරගත්තට එයින් පස්සේ තමුන්ගේ පොත් ගේ මුල්ලක තියං වේලි වේලි ඉන්ට කවුරුවත් ආසා නැති වෙන්ට ඇහැකි නිසා...

අද මේ එක පාරට පොත් අච්චු ගැහිල්ලක් ගැන මතක් උනේ ඇයි..?

ආ ඒ ඊයේ අර පොත් පොරදර්ශනේ බලන්ට මාත් ගිය හින්දා... එතකොට ඉතිං ඔය වාගේ දේවල් කල්පනාවට එනවා... මම උනත් පොත් බලන්න ගියාට එහෙමට පොතක් කියලා එකක් ගත්තේ නැහැ. යන්තං එකක් දෙකක් ගත්තා.. වැඩි හරියක් අත ගාලා බලලා ආපහු ආවා. පොත් කියවන්න ආස උනත් අපේ තත්වය උනත් ඔහොමනං අනිත්වා ගැන කුමන කතාද..?

ඔය අස්සේ ඉතිං තව බුවාලා හම්බ උනා..හැබැයි පොත් ගන්න නෙවෙයි උන්දලා ගිහිං හිටියේ..දඩි කැමරා අරං ගිහින් පොරදර්ශනේ බලන්ට එන ගෑල්ලමයින්ව පොටෝ අල්ලන්ට..දැන් අහන්ට එපා ඒ කවුද ඒ කියලා... එහෙම බුවාලත් හිටියා එච්චරයි...:D

හරි ඒත් එක්කම කියන්ට ඕන වැදගත්ම දෙයක් තමා දැන් ටික දවසකට කලින් ඉඳලා උවමනාව තිබුන පොතක් ඊයේ ගන්ට පුළුවන් උනා... ඒ තමා අපේ තවත් බ්ලොග් කරුවකු වන ගාමීණී සමරකෝන් අයියගේ "යාල නැගෙනහිර අහිමි වනමං" කියන පොත..ඒක විතරක් නෙවෙයි ඒත් එක්කම තිබුන එයින් පස්සේ ගාමිණී අයියම ලියාපු තවත් පොතක් ගත්තා.. ඒකේ නම මතක නැහැ මොකද අද වැඩ පොලට එද්දී ඒක අරං ආවේ නැහැ..ඔය කියාපු පොත විතරයි අද ගෙනාවේ.. මේ දැන් තමා කියවලා ඉවර කලේ...

ඇත්තටම එක හුස්මට කියවලා අහවර කරන්න ඇහැකි පොතක්... මේ දවස්වල ප්‍රදර්ශනය බලන්න යන කාට උනත් හැකියාවක් ඇත්නං දයාවංශ ජයකොඩි එකේ ප්‍රදර්ශන කුටියට ගෙහුන් පොඩ්ඩක් හොයලා බලන්ට... සිංහල බ්ලොග් වලට හුඟාක් පරණ නොවුනත් ගාමිණි අයියා ලේඛනයට පලපුරුදු දක්ෂ මනුස්සයෙක්... දයාවංශ එකේ ප්‍රදර්ශන කුටිය තියෙන්නේ B හෝල් එකේ...130 සිට 137 දක්වා වන කුටි ටික එයාලා කරන්නේ.. අන්න ඒක මැදම තියෙනවා පොත් දෙකම ටිකක් ගිහින් කියවලා බලලා කැමතිනං පොත් දෙකෙන්ම පිටපත බැගින් ගත්තනං බොහෝම වටිනවා... වැඩි මිලක් වෙන්නෙත් වට්ටම් ලැබුනම පොත් දෙකටම උනත් රුපියල් පන්සීයක් වෙන්නේ නැහැ...

ඉහත නම කියාපු පොත ගැන කියනවනං මෙකෙදී ගාමිණී අයියා කතාව පටන් ගන්නේ පත්වීම ලැබිලා පළමු වතාවට මඩකලපු කෝච්චියේ නැගලා බස්නාහිර පළාතේ කොනේම ඉඳන් නැගෙන හිර පළාතේ කොනකට වටකුරු මාර්ගයකින් ගමන් ගැනීම කියන තැනින්... මඩ කලපු කෝච්චියේ ගිහින් අත්දැකීම් තියෙන නිසා උන්නැහේ කතාව පටන් ගන්න තැන ඉඳන්ම කතාව උපරිම හොඳින් විඳින්ට හැකියාවක් මට ලැබුනා..මඩකලපු කොච්චියේ ගෙහුන් නැති කෙනෙකුට තමුන් ඒ කෝච්චියේ යන කෙනෙක් ගානට ගමන දැනෙන්ටත් ලියවිලා තියෙනවා.... 

එතැන් පටන් උන්නැහේගේ නැගෙනහිර වනයක් තුල ගෙවුන වසර කිහිපයක අත්දැකීම් හරි අපූරුවට පෙලගස්සලා තියෙනවා.. ඒ විතරක් නෙවෙයි ඒ වනාන්තර තුල වෙසෙන සතුන් ගැන වෙන වෙනම අපූරු විග්‍රහයන් ටිකක් කරලා තියෙනවා... උන්ටම ආවේණික ගති ස්වභාවය..හැසිරීම්... ඒ නිකංම නෙවෙයි ඒ හා බැඳුන කතා ගොන්නකුත් එක්කම... ඒ අස්සේ ඔන්න අපේ අර හෙන්රි ගොයියත් ඉන්නවා...

අවසානයේදී කතාව අහවර වෙන්නේ යුද්ධයත් එක්ක නැගෙනහිර කැලයෙන් ඉවත් වෙන්න සිදු උන කතාවත් එක්කමයි.. එයින් පසුවට පසු ලිපියක් හරහා එයින් පසුවට සිදු වූ හරියත් එක්කාසු කරලා තියෙනවා...

මට මේ පොතේ වැදගත්ම දේ තමා අපි තනි බුක්තියට කියලා හිතාගෙන ජීවත් වෙන ලෝකයේ සත්තුන්ට ඇති අයිතිය කොයි තරම්ද කියලා අවබෝධ කරවන්න ගාමිණි අයියට හැකි වෙලා තිබීම... අපි සත්තු වත්තේ කුඩුවක් ඇතුලේ ඉන්න කොටියෙක් දිහා බලලා ගෙදර ආවට කොටියකුගේ ජීවිතය කොයි තරම් දේවල් එක්ක බැඳිලා තියෙනවද කියන එක කවදාවත් හිතන්නේ නැහැනේ... ඒත් මනුස්සයෝ වගේම උනුත් ජීවිතේ පවත්වා ගන්න ගෙනියන සටන අපිට අර සත්තු වත්තේ කොටියා දිහා බලලා කවදාවත්ම ඉගෙන ගන්න වෙන්නේ නැහැ.. ගාමිණි අයියා කතා කරන්න බැරි හුඟක් සතුන් වෙනුවෙන් එයාලගේ කතාව අපිට කියනවා බොහෝම සරලව... ඒ වගේ වටිනාකම් රැසක් ඇති පොතක් තමා මේ "යාල නැගෙනහිර අහිමි වනමං" කියන පොත... තව කෙනෙකුට පොතක් ලියන්න කියලා කියනවට වඩා බොහෝම පහසුවෙන් දැනට බ්ලොග් කරුවෙක් ලියා ඇති පොතක් අරගැනීම වඩාත් අර්ථ සම්පන්නයි කියලා මම හිතන්නේ ඒ හරහා අමුතුවෙන් නොකිව්වත් පොතක් ලියන්න හිතන් ඉන්න එයට දක්ෂතා ඇති කෙනෙකුට මේ දේ වඩාත් යහපත් පණිවඩයක් වෙයි කියලා දැනෙන නිසයි...